King Fahd Causeway to 25 kilometrowy most (a w sumie to w większości grobla) łączący Bahrajn i Arabię Saudyjską, otwarty w 1986 roku. Jest to jedna z najważniejszych przepraw drogowych w Zatoce Perskiej, pełniąca kluczową rolę w handlu i turystyce między obydwoma krajami. King Fahd Causeway z składa się z pięciu mostów opartych na 536 betonowych pylonach, z siedmioma nasypami w płytszych wodach Zatoki. Mniej więcej w połowie długości leży sztuczna wyspa (przejście graniczne) z urzędem celnym i imigracyjnym, meczetem, ogrodami i restauracjami typu fast food.

Wjazd samochodem osobowym 2,5BD.

Jeśli kiedykolwiek marzyłeś o podróży w czasie, to Galeria Artefaktów w Bahrajnie jest miejscem, które musisz odwiedzić! To prawdziwa kapsuła czasu, w której historia ożywa dzięki niezwykłym eksponatom zebranym przez jednego z najsłynniejszych kolekcjonerów Bahrajnu – Alego bin Musa’ada.

Spacerując po wystawie, można zobaczyć rzadkie i starożytne przedmioty, które są nie tylko piękne, ale też mają ogromne znaczenie kulturowe. To jak podróż przez epoki, pozwalająca zajrzeć w życie Bahrajńczyków sprzed wieków.
Obecnie ta niezwykła kolekcja znajduje się w rodzinnym domu Alego bin Abdullaha Sayyara, znanego dziennikarza i pioniera bahrajńskich mediów. Sayyar, urodzony w 1926 roku w Muharraq, miał ogromny wpływ na rozwój prasy w Bahrajnie, a jego dom stał się miejscem, gdzie historia i kultura splatają się w fascynującą opowieść.
Co ciekawe, budynek przeszedł gruntowną renowację w 2023 roku pod czujnym okiem Gulf House Engineering Company, a prace wykonała firma Ewan Al Bahrain, specjalizująca się w odrestaurowywaniu historycznych miejsc. Dzięki temu cała przestrzeń odzyskała swój dawny blask, a zwiedzający mogą podziwiać eksponaty w odpowiedniej oprawie.
Jeśli szukasz miejsca, gdzie można oderwać się od zgiełku nowoczesnego świata i na chwilę zanurzyć w bogatej historii Bahrajnu, Galeria Artefaktów jest idealnym wyborem. A po wizycie? Może skusisz się na filiżankę aromatycznej kawy i spróbujesz lokalnych słodkości – bo przecież każda podróż w czasie wymaga chwili odpoczynku! ☕

Wstęp bezpłatny.

Jeśli planujesz zwiedzanie Bahrajnu, koniecznie odwiedź Souq Bab AlBahrain! Souq w krajach arabskich to bazar, miejsce targowe. Souq Bab AlBahrain to połączenie starego i nowego, z wąskimi uliczkami i całą masą sklepów. Początkowa część jest w całości zadaszona, a na początku dodatkowo przyozdobiona ciekawymi drewnianymi koralikami. Trochę dalej wchodzi się w wąskie kręte uliczki, gdzie jakimś cudem mieszczą się samochody. Tu czuć orientalny arabski klimat! Znajdziesz tutaj wszystko: od tekstyliów, mebli, lamp, kadzideł, perfum, rękodzieła, wyrobów ze złota po obrazki, ceramikę i przyprawy. Labirynt i mieszanka wszystkich nacji świata i towarów – jest niesamowicie kolorowo! Są przyjemne zaułki i takie miejsca, które u nas w kraju Sanepid by pozamykał 😉 Ale my wiemy gdzie warto się zatrzymać podczas zakupów aby spróbować tradycyjnej herbaty. Souq Bab AlBahrain to obowiązkowy punkt dla każdego turysty!

Im dalej na południe Bahrajnu, tym bardziej zmienia się krajobraz. Wystarczy zjechać z głównej drogi, by naszym oczom ukazały się kilometry rurociągów, wieże wiertnicze i płonące szyby naftowe. Wśród tej infrastruktury, od listopada do marca, pustynia ożywa dzięki tradycji biwakowania. 🏕⛺Obozowiska wyrastają z dnia na dzień, przyciągając zarówno miejscowych, jak i turystów. Namioty mają formę prostych beduińskich konstrukcji z płótna lub bardziej rozbudowanych obiektów z łazienkami, prysznicami, generatorami i antenami satelitarnymi. To nie tylko schronienie, ale też miejsce wypoczynku – z kanapami, grillami, kuchniami i placami zabaw. To swoiste “obozowanie na łonie natury” – w otoczeniu rur, pomp i rafinerii to niezwykły zwyczaj. Bahrajńczycy opuszczają miasta, by spędzić weekend wśród piasków pustyni i poczuć więź z tradycją swoich beduińskich przodków. Niezwykłe połączenie technologii i pustynnej przestrzeni tworzy miejsce, które zadziwia swoim kontrastem. Bahrajn w tej odsłonie to zupełnie inny świat, który trzeba zobaczyć na własne oczy!
CIEKAWOSTKA: Bahrajn rzeczywiście brał udział w II wojnie światowej po stronie aliantów. Jego pola naftowe, które były kluczowe dla dostaw ropy na potrzeby wojenne, stały się celem ataku włoskich sił powietrznych. W 1940 roku włoskie bombowce zaatakowały rafinerię naftową w Sitra, będącą częścią infrastruktury wspierającej aliantów. Był to jeden z nielicznych przypadków bezpośrednich działań wojennych na Bliskim Wschodzie w czasie II wojny światowej.

W sercu pustyni, w pobliżu najwyższego punktu Bahrajnu – Jebel Dukhan – stoi samotnie Drzewo Życia (Shajarat Al Hayat), które od setek lat fascynuje ludzi z całego świata. To majestatyczne drzewo gatunku Prosopis cineraria ma wysokość niemal 10 metrów. Mimo niesprzyjających warunków – braku widocznego źródła wody i otaczającej je surowej pustyni – Drzewo Życia pozostaje bujnie zielone i pełne życia i właśnie dlatego dla wielu ludzi jest symbolem wytrwałości, przetrwania i nadziei na pokonanie przeciwności losu.
Według lokalnej legendy każdy, kto dotknie tego niezwykłego drzewa, powróci kiedyś do Bahrajnu. Może właśnie dlatego miejsce to stało się magnesem dla tych, którzy zakochali się w tym kraju? Badania naukowe przeprowadzone w 2010 roku ujawniły wokół drzewa ceramikę i inne artefakty datowane na około 500 lat, co dodaje mu historycznego i archeologicznego znaczenia.
Przygotuj aparat i wyrusz z nami na pustynię by dotknąć jednej z największych tajemnic Bahrajnu!

Najwcześniejsze przedstawienie Qal’at Bu Mahir znajduje się na portugalskiej mapie z 1635 r. Pierwotnie solidny, czterowieżowy fort z masywnymi murami obronnymi, Qal’at Bu Mahir dominował nad wybrzeżem Bu Mahir i odgrywał istotną rolę w gospodarce perłowej. Razem z fortem Arad stanowił część systemu obronnego Muharraq, strategicznie rozmieszczonego, by chronić jedyny żeglowny kanał prowadzący do nieformalnego portu miasta po zachodniej stronie wybrzeża. Ta ostatnia rola była kluczowa dla ochrony floty perłowej przed piratami i innymi agresorami z Zatoki Perskiej. Fort Bu Mahir chronił także pobliskie podwodne źródło, które było jednym z głównych źródeł wody słodkiej w Muharraq.

Architektura fortu nawiązywała do charakterystycznego dla regionu typu warowni: prawie pustego zamkniętego obszaru zaprojektowanego do tymczasowej ochrony. Takie fortece, szczególnie te zlokalizowane na wybrzeżu, nie były budowane do prowadzenia działań z użyciem armat, lecz do mniejszych konfliktów (walki plemienne czy ataki piratów). Jednocześnie Qal’at Bu Mahir posiadał narożne wieże, które można było wyposażyć w armaty. Defensywna rola Qal’at Bu Mahir dobiegła końca w 1868 r., kiedy brytyjskie siły morskie zniszczyły znaczną część fortu i przejęły część ochrony Bahrajnu.
Od tamtej pory fort zyskał nowe znaczenie. Podczas festiwali związanych z odpływem i przypływem flot perłowych, oferował widzom jeden z najwyższych punktów widokowych na południowym krańcu wyspy, skąd mogli obserwować wyruszające i powracające łodzie dhow.
Wiele historycznych wydarzeń, które miały miejsce w forcie lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie, ściśle wiąże Qal’at Bu Mahir z narodowym dziedzictwem Bahrajnu. Dziś pozostała tylko południowa wieża i przyłączone do niej skrzydło obronne. Resztę fortu widać w wykopanych pozostałościach archeologicznych północno-zachodniej i południowo-wschodniej wieży oraz fundamentach północnego muru.

Obok ruin jest Muzeum Ścieżki Poławiaczy Pereł (nie mylić z Muzeum Pereł, które znajduje się na drugim końcu Ścieżki Poąwiaczy Pereł). Można się tutaj dostać łódką wyruszając z Muzeum Narodowego, lub kładką dla pieszych przerzuconą nad główną arterią na Muhharaq.

Godziny odwiedzin 9-18. Wizyta w tym miejscu jest bezpłatna drogą lądową. Jeśli chcecie dostać się tutaj łódką, należy kupując bilet w Muzeum Narodowym zaznaczyć, że chcecie skorzystać z rejsu i wizyty w forcie.